Die sportspan van Volkskool is op Dinsdag 27 Januarie in kennis gestel dat die Hopetown dorpsatletiek op Vrydag 30 Januarie sou plaasvind.
Blitsvinnige optrede het tussen die personeel en ouers plaasgevind om vervoer te reël vir die atlete wat wou deelneem. Die leerders se opgewondenheid was ’n belewenis om te aanskou!
Dit is geen geheim dat sommige mense in Orania, en baie meer in die res van Suid-Afrika, gebruik gemaak het van die sogenaamde “Trump-vlugteling” aanbod om na die Verenigde State van Amerika te emigreer.
Al weet niemand regtig hoeveel blankes hulle tasse gepak en vertrek het nie, toon anekdotiese bewyse dat dit nogal heelwat is. In hierdie verband moet in gedagte gehou word dat die Trump-administrasie tans ’n perk van 7,500 sulke vlugtelinge vir die 2026-jaar gestel het, wat beteken dat bewerings van “duisende” wat elke maand vertrek, heel waarskynlik onwaar is. (Dit beteken nie dat die perk nie na willekeur verander kan word nie, net dat dit die huidige beperking is).
Die getalledebat daargelaat, is die meer pertinente vraag om te vra—en dit behoort deur enigiemand wat die skuif oorweeg, gevra te word—die volgende: Is Amerika ’n aantreklike bestemming vir blanke Suid-Afrikaners?
Baie sou aanvoer dat daar geen twyfel hieroor is nie: dat daar ten minste geen aktiewe anti-Wit diskriminasie is nie, dat hulle ’n kans het om die verskriklike misdaadplaag wat Suid-Afrika omhul het, te ontsnap, en dat hulle die verlammende korrupsie en wydverspreide ineenstorting van dienste wat groot dele van hedendaagse Suid-Afrika kenmerk, kan ontvlug.
Van hierdie argumente is oor die kort termyn geldig, maar oor die medium- tot langtermyn, skets die werklikheid ’n heel ander prentjie.
Vergelyking van Misdaadsyfers
Neem byvoorbeeld die moordsyfer. In Suid-Afrika is die jaarlikse aantal moorde ongeveer 26,000 per jaar. In Amerika is die jaarlikse aantal moorde ongeveer 23,000 per jaar.
In albei lande vind die meeste moorde in stedelike gebiede plaas, en Swartes maak die meeste van die slagoffers en oortreders uit. Die inbraaksyfers is ewe skokkend: In die Verenigde State word ongeveer 1,100,000 inbrake elke jaar aangemeld, en in Suid-Afrika word ongeveer 150,000 elke jaar aangemeld.
In Suid-Afrika is die jaarlikse aantal verkragtings ongeveer 43,000 per jaar, maar in die Verenigde State is daar ongeveer 140,000 verkragtings per jaar.
Natuurlik is dit wat die Suid-Afrikaanse misdaadsyfers laat uitstaan die feit dat die Verenigde State ’n baie groter bevolking het (ongeveer 333 miljoen, teenoor Suid-Afrika se 65 miljoen).
Dit beteken dat die aantal voorvalle soos gemeet per 100,000 mense in Suid-Afrika baie hoër is, en dikwels onder die hoogste in die wêreld tel. Maar in werklike getalle, is daar minder as in die VSA.
Dit is ook geen geheim dat die hoogste moordsyfers in die Verenigde State voorkom in streke wat die mees “divers” is (dit is ’n polities-korrekte term wat eintlik die “minste blank” beteken).
Hierdie “moord-kapitaal” streke is gekonsentreer in al die stede, en in die Suide en dele van die Weste van die Verenigde State, met plekke soos die District of Columbia (dikwels onder die hoogste, ongeveer 25–38 per 100,000 in onlangse jare); Louisiana (ongeveer 10–15 per 100,000); New Mexico; Alabama; Mississippi; en Tennessee. Stede in die Verenigde State met die hoogste moordsyfers toon ’n soortgelyke demografiese samestelling: Die topstede volgens moordsyfer per 100,000 inwoners is St. Louis, Missouri (dikwels 50+), New Orleans, Louisiana (ongeveer 50), Memphis, Tennessee (ongeveer 41), Baltimore, Maryland, Detroit, Michigan, en so aan.
Dit is dus duidelik dat die streek waarin ’n mens kies om in die Verenigde State te woon, of eerder, hoe “divers” die streek is, ’n mens se persoonlike veiligheid bepaal.
Amerika se Bevolkingssamenstelling
Baie mense, en Wit Suid-Afrikaners in die besonder, verkeer onder die wanindruk dat Amerika steeds die land van die 1960’s is, wat meer as 94% Wit was. Dit is die mees opvallende feitelike fout wat kan gemaak word.
In werklikheid, volgens die jongste syfers wat deur die Amerikaanse Sensusburo (“US Census Bureau”) uitgereik is, het blankes in 2020 net 58% van Amerika se bevolking uitgemaak, en is hulle in absolute afname in werklike getalle.
Amptelike syfers wys daarop dat blankes in Amerika teen die jaar 2045 ’n absolute minderheid sal word—dit wil sê, binne die volgende 19 jaar. Selfs meer kommerwekkend is die feit dat, teen 2020—dit is, ses jaar gelede—blankes onder die ouderdom van 18 was reeds minder as 50% van daardie ouderdomsgroep was.
Vir die ouderdom groep 18–29, sal blankes teen 2027 ‘n algehele minderheid wees—dit wil sê, teen volgende jaar.
Enigiemand wat dit oorweeg om na Amerika te verhuis, behoort bewus te wees van hierdie statistiese feite.
Hulle behoort onder geen illusie te verkeer oor hierdie syfers se medium- tot langtermyn-betekenis nie. Die werklikheid is dat hulle binnekort, en baie vroeër as wat hulle dalk dink, met dieselfde rasse-demografiese kwessies gekonfronteer gaan word as waarmee ons tans in Suid-Afrika te make het.
Teen daardie tyd sal Orania reeds meer as ’n halfeeu se voorsprong geniet het om ’n alternatief vir hierdie demografiese kwessie te ontwikkel.
Dink mooi voordat jy spring. ◆
Bronne:
1. Federal Bureau of Investigation (FBI) Uniform Crime Reporting (UCR) Program, via the Crime Data Explorer, US Government.
2. “The US will become ‘minority white’ in 2045, Census projects, Youthful minorities are the engine of future growth,” William H. Frey, Brookings Institute, March 14, 2018.
Werkgewers in Orania word dikwels deur die regering se Department van Arbeid besoek om seker te maak dat hulle voldoen aan al die vereistes van die wet.
Dit is daarom belangrik dat almal — sake-eienaars sowel as werknemers — presies verstaan wat hul rregstatusse en verantwoordelikhede is.
Wanneer ’n klein tot medium onderneming werknemers aanstel, moet dit binne 21 werksdae as werkgewer by die Suid-Afrikaanse Inkomstediens (SARS) registreer. Dit is nodig vir die hantering van Werknemersbelasting (“Pay-As-You-Earn,” PAYE).
Werkgewers wie se totale jaarlikse betaalstaat ’n sekere drumpel oorskry (tans ongeveer R500 000), moet ’n Vaardigheidsontwikkelingsheffing (“Skills Development Levy,” SDL) van 1% van die totale vergoeding betaal.
Werkgewers moet ook by die Werkloosheidsversekeringsfonds (“Unemployment Insurance Fund,” UIF) registreer en maandelikse bydraes vir die meeste werknemers betaal. Die standaardbydrae is 2% van die vergoeding (1% deur die werkgewer en 1% deur die werknemer).
Alle ondernemings met werknemers moet binne 7 dae na aanstelling by die Vergoedingsfonds (“Compensation Fund”) registreer om werknemers teen werkverwante beserings of siektes te verseker. Werkgewers moet ook akkurate diensrekords en kontrakte hou en voldoen aan die Wet op Basiese Diensvoorwaardes (Basic Conditions of Employment Act – BCEA) rakende minimum diensvoorwaardes, verlof en vergoeding.
Suid-Afrikaanse reg onderskei tussen werknemers en ware onafhanklike kontrakteurs.
Onafhanklike kontrakteurs is gewoonlik self verantwoordelik vir hul eie belasting en is nie onderhewig aan werkgewer-PAYE of UIF-bydraes nie. ◆
Volgende keer:
Die belangrike verskil tussen “deeltydse werknemers” en “subkontrakteurs”.
’n Onlangse vergadering van die Orania Adviesforum (OAF) se uitvoerende bestuur het gefokus op die belangrikheid van besigheidsontwikkelingsprojekte as ’n praktiese manier om werkskepping te bevorder, nuwe inwoners na die dorp te lok en die algehele lewenstandaard te verbeter.
Die besluit is geneem dat die OAF homself as ’n katalisator, eerder as ’n beheerder van ondernemings, posisioneer. Drie konkrete inisiatiewe is reeds geïdentifiseer en word tans aktief ontwikkel.
Die eerste is ’n besigheidsmentorskapprogram waarin gevestigde plaaslike sakelui hul tyd en ervaring vrywillig beskikbaar sal stel om nuwe entrepreneurs te begelei. Deur swaarverdiende lesse te deel—veral op gebiede soos finansiële dissipline en besigheidsbestuur—beoog die program om vroeë mislukkings te beperk en vertroue onder opkomende entrepreneurs te bou.
Hierby aansluitend word ’n tweede voorstel tans opgestel om een van die grootste struikelblokke vir nuwe ondernemings aan te spreek, naamlik toegang tot aanvangskapitaal. Hierdie model beoog die verskaffing van finansiering op ’n gedeelde-eienaarskapbasis, wat lewensvatbare ondernemings in staat stel om van die grond af te kom terwyl risiko versprei word. Met verloop van tyd, soos besighede gevestig raak en finansieel stabiliseer, sal volle eienaarskap geleidelik na die entrepreneur terugkeer, wat sowel aanspreeklikheid as langtermyn-onafhanklikheid verseker.
Die derde inisiatief bou direk voort op hierdie befondsingsmodel. Die OAF-voorsitter, Riaan Els, is tans besig met onderhandelinge om ’n herwinningsmaatskappy te vestig wat binne die gedeelde-eienaarskapraamwerk sal funksioneer.
Hierdie voorgestelde onderneming sal nie net werksgeleenthede skep nie, maar ook die toenemend dringende behoefte aan doeltreffende herwinningsoplossings in die dorp aanspreek, en sodoende omgewingsverantwoordelikheid met ekonomiese geleenthede kombineer.
Saam beklemtoon hierdie projekte die OAF se konstruktiewe rol in die vorming van Orania se toekoms—’n toekoms wat samewerking, selfstandigheid en deeglike beplanning vooropstel. ◆
Inwoners van Kleingeluk het hul toenemende desperaatheid oor die gebrek aan vordering met die teer van die strate in dié woonbuurt aan die Orania Adviesforum (OAF) uitgespreek.
Vinnige behuisingsontwikkeling en ’n bestendige toename in verkeer het ’n reeds ernstige stofprobleem verder vererger.
Herhaalde vertragings—grootliks weens finansiële beperkings—het daartoe gelei dat die paaie steeds ongeteer bly, met negatiewe gevolge vir higiëne, gesondheid en die alledaagse lewensgehalte.
In reaksie hierop het die OAF ’n proaktiewe en oplossingsgerigte benadering gevolg deur alternatiewe maniere te ondersoek om die probleem aan te spreek, eerder as om onbepaald op munisipale befondsing te wag.
Onder die voorstelle tel ’n moontlike skarebefondsingsinisiatief—soortgelyk aan ’n onlangse, suksesvolle gemeenskapsprojek om die Paul Kruger-standbeeld te finansier—asook ’n oop uitnodiging aan die publiek vir verdere idees.
Hierdie voorstelle sal formeel aan die dorpsraad voorgelê word vir oorweging, met ’n beroep op dié owerheid om te besef dat die situasie ’n punt bereik het waar dringende optrede noodsaaklik is. ◆
Ons gemeenskap het die afgelope tyd swaar gekry.
Vandag vra ons met nederigheid vir hulp vir drie van ons eie:
■ Hendrik (Kierie) Coetzee: veg teen kanker en het steeds behandeling nodig.
■ Oom André Steyl: herstel na ‘n beroerte en hartaanval, word tans by Huismien versorg.
■ Hermaans Liebenberg: Ernstig beseer aan diens en kan nie werk nie. Hy wag vir ‘n rug operasie.
Mediese uitgawers en basiese behoeftes druk swaar op elkeen van hierdie familiies, Enige bydrae—groot of klein—maak ‘n werklike verskil.
Indien jy nie finansieel kan help nie, deel asseblief hierdie boodskap of dra hulle in jou gebede. Dankie dat ons saamstaan en mekaar dra—met waardigheid en omgee.
Bydraes kan gemaak word na die OAF Noodfonds: Standard Bank Rekening naam : OSK Rekening nommer 041 712 617 Tak: 050103 Verwysing GO238 Kierie Coetzee/André Steyl/Hermaans Liebenberg. OSK Rekeningnommer: GO 238 met dieselfde verwysing.
’n Baie positiewe vergadering tussen die voorsitter van die Orania Adviesforum (OAF), Riaan Els, en die Orania Verteenwoordigende Raad (OVR) het in Januarie plaasgevind en het uitgeloop op ’n ooreenkoms om saam te werk in die belang van die dorp.
Volgens mnr. Els was die gesprekke konstruktief en toekomsgerig, en het dit uitgeloop op die OVR se amptelike erkenning van die OAF as ’n wettige en gewaardeerde rolspeler binne die dorp. Beide liggame het hul gedeelde verbintenis herbevestig om Orania se belange bo alles te stel en om in samewerking te werk aan die voortgesette verbetering en welsyn van die gemeenskap.
Mnr. Els het beklemtoon dat die OAF se doel nog nooit was om ’n verdelende krag te wees nie, maar eerder om ’n sinvolle bydrae tot die dorp te lewer deur uitdagings te identifiseer, oplossings voor te stel en konstruktiewe gesprek aan te moedig.
Die erkenning deur die OVR, het hy opgemerk, bevestig ’n wedersydse begrip dat gesonde samewerking en oop kommunikasie noodsaaklik is vir ’n florerende dorp.
Met hierdie gedeelde grondslag het beide die OAF en die OVR hul verbind tot ’n gees van samewerking, eenheid en diens—en sodoende te verseker dat elke poging gefokus bly op die bou van ’n sterker, beter Orania vir al sy inwoners.
OVR Regspraak is Waar Klagtes Moet Volgens reëls gehantter word
Die vergadering het gevolg op ‘n vroeer ontmoeting in Desember 2025 tussen Mnr. Els, die OAF ondervoorsitter, Mev. Aletta Botha, en die OVR voorsitter, mnr. J.A. Jacobs, wat gehandel het oor die proses aangaande die hantering van klagtes en regshandeling in die dorp.
In ‘n skrywe gedateer 19 Desember 2025 aan die OAF, het mnr. Jacobs o.a. gesê dat “Dit was verblydend om te verneem dat die Orania Adviesforum (OAF) steeds Regspraak erken as Orania se sentrale regsorde.”
Mnr Jacobs het voort geskryf dat die OVR die OAF “dank . . . vir die uitklaring rondom die bemiddelingskwessie wat plaasgevind het en ondersteun u voorstel dat deelnemende gesprekke gevoer word ten einde oplossings te vind. Dit was ook verblydend om te verneem dat OAF inwoners bystaan deur hulle na die regte instansies te verwys. Die OVR moedig vermelde samewerking aan en verneem graag vanaf die OAF waar daar voorstelle van verbetering tot die verskeie prosesse kan ontstaan.”◆
‘n Oproep aan die Jeug: Dis Julle Beurt
My jong vriende: Baie van julle is ná 1994 gebore. Julle het grootgeword in wat die “Nuwe Suid-Afrika” genoem is, en vir julle was Orania nog altyd eenvoudig hier. Dit is tuiste.
Maar dit is regverdig dat julle vra: Waarom hierdie plek? Waarom het ons ouers en grootouers so ’n moeilike, eensame pad gekies? As ons dit nie eerlik beantwoord nie, word Orania net ’n dorp met reëls — nie ’n visie wat die moeite werd is om voort te dra nie.
Die Verlede
Om Orania te verstaan, moet ons eers verstaan wat vóór dit misluk het. Apartheid, ten spyte van wat sommige ouer mense dalk nog beweer, het Afrikaners nie op die lang duur beskerm nie.
Dit het volkome staat gemaak op swart arbeid om te funksioneer. Ons plase, ons fabrieke, ons stede, selfs ons huise het daarvan afhanklik geword dat ander mense byna al die werk doen.
Daardie stelsel het diep onreg geskep. Dit was moreel verkeerd, maar ook prakties onvolhoubaar. ’n Samelewing wat op afgedwonge ongelykheid gebou is, sal altyd van binne af verrot.
Daardie stelsel het onvermydelik gelei tot uitbuiting — ekonomies, polities en menslik. As gevolg daarvan het Afrikaners wyd gehaat geraak, nie net internasionaal nie, maar ook binne ons eie land.
Die Verloor van Politieke Mag
Toe ons volk se politieke mag ineenstort, het dit totaal gebeur. Die ou orde het nie met hervorming geëindig nie; dit het met nederlaag geëindig.
Ons het die staat, die staatsdiens, die howe en die morele gesag verloor wat ons eens gedra het. Na daardie verlies aan mag het ’n nuwe werklikheid gevolg. Vandag leef Afrikaners onder ’n stelsel wat openlik teen hulle diskrimineer.
Meer as 140 wette en regulasies werk tans aktief om Blankes uit werksgeleenthede, universiteite, sakegeleenthede en die openbare lewe te hou — alles onder die vaandel van “regstelling”.
Wat die oorspronklike bedoeling ook al was, die uitkoms is duidelik: kollektiewe straf van mense wat dikwels nie eens tydens Apartheid gebore was nie.
Terselfdertyd het Suid-Afrika een van die gewelddadigste samelewings ter wêreld geword. Misdaad raak almal, maar omdat Afrikaners so ’n klein minderheid is, word ons buite verhouding geraak per capita. Plaasaanvalle, huisinbrake en ernstige geweldsmisdaad het deel van die alledaagse werklikheid geword. Dit is nie paranoia nie; dit is statistiek en lewenservaring.
Wat was die Atlernatief?
In die laat 1980’s, toe baie Afrikanerleiers nog aan mag vasgeklou het of van kompromieë gedroom het, het een man uitgestaan: professor Carel Boshoff. Hy het iets wesenliks verstaan. Apartheid was nie net moreel onregverdigbaar nie — dit was fisies onmoontlik om vir altyd af te dwing. ’n Stelsel wat op dwang berus, sal uiteindelik ineenstort, ongeag hoe sterk die polisie of die weermag is.
Professor Boshoff se insig was eenvoudig, maar radikaal: as Afrikaners as volk wou oorleef, sou hulle self verantwoordelikheid moes aanvaar. Geen oorheersing nie. Geen uitbuiting nie. Geen heerskappy oor ander nie. Slegs selfbeskikking vir dié wat dit vrywillig kies.
Daardie idee het Orania geword. Orania is deur Afrikaners gebou, vir Afrikaners, met ons eie hande. Hier doen ons ons eie werk. Niemand word gedwing om ons te dien nie. Niemand kan ons daarvan beskuldig dat ons ’n ander volk uitbuit nie, want die verantwoordelikheid rus uitsluitlik by onsself. Dit is nie swakheid nie; dit is morele krag.
Maar Orania is nie bloot ’n dorp nie. Van die begin af was dit bedoel as die saad van iets groters: ’n volkstaat. Net soos Israel ’n tuisland vir die Joodse volk is, China vir die Chinese, Japan vir die Japannese, Lesotho vir die Sotho, en eSwatini vir die Swazi, so moet Afrikaners ook ’n plek hê waar hulle vry, veilig en met waardigheid kan bestaan. Dít dan is waarom Orania bestaan.
Dit gaan nie oor haat, nostalgie of vrees nie. Dit gaan oor hoop. Dit is ’n positiewe visie van ’n volk wat kies vir verantwoordelikheid bo wrok, skepping bo klagte, en vryheid bo afhanklikheid.
Daardie visie moet nou in júlle leef. Júlle is die geslag wat dit moet verstaan, verdedig en verbeter. As julle nie weet waarom Orania bestaan nie, kan julle dit nie beskerm nie. En as julle dit nie kan beskerm nie, sal dit verdwyn.
Die fakkel is nou in julle hande. ◆