‘n Oproep aan die Jeug: Dis Julle Beurt
My jong vriende: Baie van julle is ná 1994 gebore. Julle het grootgeword in wat die “Nuwe Suid-Afrika” genoem is, en vir julle was Orania nog altyd eenvoudig hier. Dit is tuiste.
Maar dit is regverdig dat julle vra: Waarom hierdie plek? Waarom het ons ouers en grootouers so ’n moeilike, eensame pad gekies? As ons dit nie eerlik beantwoord nie, word Orania net ’n dorp met reëls — nie ’n visie wat die moeite werd is om voort te dra nie.
Die Verlede
Om Orania te verstaan, moet ons eers verstaan wat vóór dit misluk het. Apartheid, ten spyte van wat sommige ouer mense dalk nog beweer, het Afrikaners nie op die lang duur beskerm nie.
Dit het volkome staat gemaak op swart arbeid om te funksioneer. Ons plase, ons fabrieke, ons stede, selfs ons huise het daarvan afhanklik geword dat ander mense byna al die werk doen.
Daardie stelsel het diep onreg geskep. Dit was moreel verkeerd, maar ook prakties onvolhoubaar. ’n Samelewing wat op afgedwonge ongelykheid gebou is, sal altyd van binne af verrot.
Daardie stelsel het onvermydelik gelei tot uitbuiting — ekonomies, polities en menslik. As gevolg daarvan het Afrikaners wyd gehaat geraak, nie net internasionaal nie, maar ook binne ons eie land.
Die Verloor van Politieke Mag
Toe ons volk se politieke mag ineenstort, het dit totaal gebeur. Die ou orde het nie met hervorming geëindig nie; dit het met nederlaag geëindig.
Ons het die staat, die staatsdiens, die howe en die morele gesag verloor wat ons eens gedra het. Na daardie verlies aan mag het ’n nuwe werklikheid gevolg. Vandag leef Afrikaners onder ’n stelsel wat openlik teen hulle diskrimineer.
Meer as 140 wette en regulasies werk tans aktief om Blankes uit werksgeleenthede, universiteite, sakegeleenthede en die openbare lewe te hou — alles onder die vaandel van “regstelling”.
Wat die oorspronklike bedoeling ook al was, die uitkoms is duidelik: kollektiewe straf van mense wat dikwels nie eens tydens Apartheid gebore was nie.
Terselfdertyd het Suid-Afrika een van die gewelddadigste samelewings ter wêreld geword. Misdaad raak almal, maar omdat Afrikaners so ’n klein minderheid is, word ons buite verhouding geraak per capita. Plaasaanvalle, huisinbrake en ernstige geweldsmisdaad het deel van die alledaagse werklikheid geword. Dit is nie paranoia nie; dit is statistiek en lewenservaring.
Wat was die Atlernatief?
In die laat 1980’s, toe baie Afrikanerleiers nog aan mag vasgeklou het of van kompromieë gedroom het, het een man uitgestaan: professor Carel Boshoff. Hy het iets wesenliks verstaan. Apartheid was nie net moreel onregverdigbaar nie — dit was fisies onmoontlik om vir altyd af te dwing. ’n Stelsel wat op dwang berus, sal uiteindelik ineenstort, ongeag hoe sterk die polisie of die weermag is.
Professor Boshoff se insig was eenvoudig, maar radikaal: as Afrikaners as volk wou oorleef, sou hulle self verantwoordelikheid moes aanvaar. Geen oorheersing nie. Geen uitbuiting nie. Geen heerskappy oor ander nie. Slegs selfbeskikking vir dié wat dit vrywillig kies.
Daardie idee het Orania geword. Orania is deur Afrikaners gebou, vir Afrikaners, met ons eie hande. Hier doen ons ons eie werk. Niemand word gedwing om ons te dien nie. Niemand kan ons daarvan beskuldig dat ons ’n ander volk uitbuit nie, want die verantwoordelikheid rus uitsluitlik by onsself. Dit is nie swakheid nie; dit is morele krag.
Maar Orania is nie bloot ’n dorp nie. Van die begin af was dit bedoel as die saad van iets groters: ’n volkstaat. Net soos Israel ’n tuisland vir die Joodse volk is, China vir die Chinese, Japan vir die Japannese, Lesotho vir die Sotho, en eSwatini vir die Swazi, so moet Afrikaners ook ’n plek hê waar hulle vry, veilig en met waardigheid kan bestaan. Dít dan is waarom Orania bestaan.
Dit gaan nie oor haat, nostalgie of vrees nie. Dit gaan oor hoop. Dit is ’n positiewe visie van ’n volk wat kies vir verantwoordelikheid bo wrok, skepping bo klagte, en vryheid bo afhanklikheid.
Daardie visie moet nou in júlle leef. Júlle is die geslag wat dit moet verstaan, verdedig en verbeter. As julle nie weet waarom Orania bestaan nie, kan julle dit nie beskerm nie. En as julle dit nie kan beskerm nie, sal dit verdwyn.
Die fakkel is nou in julle hande. ◆